En Güçlü Kadına

Hatırlıyor musun ilk yürümeye başladığım anları.? Ellerimi bırakmadığın için sana kızdığımı, hırslandığımı.. Bir an önce yürümek istediğimi söylerdin ve bunca yıla karşın ben istemesem dahi karşıdan karşıya geçerken elimi bırakmamanı… Şimdi sakın bırakma ellerimi anneciğim! Meğer kimsenin eli seninkiler kadar sıcak ve güvenilir değilmiş.

Hani küçükken “En çok kimi seviyorsun?” diye sıkıştırıp dururdum seni. Ağzından “Seni!..” cevabını alana kadar bırakmazdım bacağını. Seni abimden ve babamdan kıskanırdım hala büyüyemedim, hem şimdi daha çok kıskanıyorum. İçindeki sevgiyi, gözlerindeki derin şefkati ve koynundaki özel yeri yalnız benim için sakla!. Ama yapamazsın değil mi? Ana yüreği dayanmaz.. Senin sevgin hepimize yeter. Bilirim adaletini, yufka yürekliliğini.

Beni hep hatırla diye daima dağınık bırakacağım odamı. Söylene söylene yatağımı toplarken yastığıma bulaşan saçımın kokusunu içine çekersin diye.

Yılların yükünü çekmiş, yorgun ama dimdik omuzlarını özledim. “Daha güçlü ol!” diyorsun ya, ben de yorganı çekmeden başıma, hiç ama hiç ağlamayacağım. Ve sonra öyle bir sarılacağım ki, gücüme şaşacaksın, sen kokacağım tamamen.

Sana karşı hissettiğim duyguların tek somut ifadesi kirpiklerime takılıp kalan ama düşmeyen damlalar. Annem! Uğruna dökülecek göz yaşı bile öyle değerli ki akıp giderse ziyan olacak diye tutuyorum kendimi. Bilsen ne zor bunları ifade etmek kendime ve sana.

Bu yazıyı E-Kitap formatında indirin.

Okuyucu Puanı
[Puan Veren Kişi Sayısı: 1 Ortalama Puan: 5]

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*